انسان، بیش از آن‌که ساکن جهان باشد، ساکن خویشتن است. جهان بیرون، آینه‌ای است که جهان درون را بازمی‌تاباند؛ از این‌رو، هر آشوبی که در روابط، انتخاب‌ها و زیستن ما رخ می‌نماید، پیش از آن‌که حادثه‌ای در بیرون باشد، واقعه‌ای در اقلیم جان است. روان‌درمانی، اگر به حقیقت خویش وفادار بماند، نه صرفاً درمان یک نشانه، که دعوتی است به شناخت این اقلیم؛ سفری از ظاهر احوال به باطن معنا.من، امیر جلال حاتمی، سال‌هاست که در این سفر، همراه انسان‌هایی هستم که رنج را نه پایان راه، بلکه آغازی برای پرسش می‌دانند. باور دارم که درد، اگر فهمیده شود، زبان می‌گشاید و اگر زبان بگشاید، راه دگرگونی را نشان می‌دهد. آنچه آدمی را فرسوده می‌کند، تنها رنج نیست؛ ناآگاهی از ریشه‌های رنج است.اگر رسالتی برای خویش قائل باشم، آن رسالت چیزی جز همراهی با انسان در مسیر شناخت خویشتن نیست. زیرا گمان دارم آن‌گاه که آدمی خویشتن را با صداقت می‌نگرد، جهان نیز برای او صورتی دیگر می‌یابد؛ و آرامش، نه موهبتی بیرونی، بلکه ثمره آشتی انسان با حقیقت وجود خویش خواهد بود.